Popfotograaf en fotojournalist John Klijnen

Sinds gistermiddag zijn we weer thuis. Na een lange nachtvlucht uit Kaapstad zijn we gisteren om 10.45u geland op Schiphol. Om 13.30u zaten we na het ophalen van de auto alweer te rijden richting Rijkholt. Eerst even bij mijn ouders langs en daarna Pietje opgehaald. Die was net als ik heel blij! Eindelijk weer naar huis. Maar het duurde even voor we het warm hadden in huis. De verwarming stond op 10 graden en alles was door en door koud. Brrrrrr.
In ieder geval wil ik jullie allemaal nog bedanken voor het lezen van onze avonturen en het geven van de leuke commentaren! En voor het geval jullie je wagen aan het Nederlands: Een extra dank aan Heidi en haar familie voor de goede zorg en opvang die we kregen in Kaapstad!!

Onze laatste dag in Zuid-Afrika, vannacht vertrekken we terug naar Nederland. Best fijn om weer terug te gaan, hoewel we ons hier nog prima vermaken en zouden vermaken. We verheugen ons niet op het weer. Brrr, het is hier lekker 30 graden. Geen idee hoe koud het is thuis, maar altijd kouder. Vandaag een rustige dag. We hebben uitgeslapen. Nu de weblog bij gewerkt. We gaan zo de stad nog in, even de weblog op het web zetten en wat rond lopen. Gezellig samen lunchen met Heidi en dan afscheid nemen van al deze aardige mensen hier. Amelia, Heidi’s moeder gaat nog een lekkere Kaap-malay maaltijd voor ons maken. Om half 1 vannacht vliegen we en we hopen morgen ergens tussen 11.00 en 12.00 uur in Nederland te zijn. En dan met een duffe kop richting Maastricht.
Voor diegenen die nog een vakantiekaart verwachten. Sorry, daar doen we niet aan. Deze weblog leek ons veel leuker, persoonlijke verhalen en foto’s. We hopen dat het voor jullie ook leuk was om te lezen, het is voor ons in ieder geval een soort van dagboek. Thuis zullen we onze laatste avonturen nog opschrijven.

Heidi organiseert een braai (BBQ). Het is zondag en de ideale dag voor veel Zuid-Afrikanen om samen in het bos te Braaien. Dit gebeurt hier veel. Ze nemen alles zelf mee behalve de BBQ zelf. Die liggen al in het Table Mountain park te wachten op gebruikers. Er wordt natuurlijk veel vlees gebruikt zoals dat in Nederland ook gebeurt, maar het “Pottie”, een stoofpot op drie pootjes, is nieuw voor ons. Hier wordt lamsvlees met groenten en kruiden samen gekookt tot een heerlijk potje. Het is er gezellig in dit bos. Veel mensen kennen elkaar en gaan even bij elkaar op bezoek, drinken en praten wat bij. Braai gaat dus niet alleen over eten, maar is een echt sociaal gebeuren. Een leuke en geslaagde middag. In de avond komt Heidi en haar vriendin Nathalie ons ophalen voor een avondje stappen in Longstreet in het centrum.

Gisteravond was er geen stroom in de stad. De energiemaatschappij heeft problemen en daarom wordt af en toe de stroom in delen van de stad of het land afgesloten. We hadden dit al eerder meegemaakt, maar zelf nog weinig last van gehad. Nu wel. Toen we ergens wat wilden gaan eten was er geen stroom. Dus de stoplichten werken niet, wat voor John lastiger was met het rijden. Gelukkig blijven de Zuid-Afrikanen netjes in het verkeer. Dus diegene die het eerst arriveert bij een kruispunt mag ook echt als eerste over. Het restaurant was gelukkig wel open, maar doordat er geen stroom was konden we niet alles krijgen. Vlees en salade kon, maar geen aardappelen of rijst. De reden waarom was ons niet helemaal duidelijk maar het kon onze pret niet drukken. Nog voordat onze maaltijd was gearriveerd was er weer stroom. En dus toch een volledige maaltijd. Op de terugweg naar het guesthouse was er ook stroom en dus straatverlichting, erg fijn als je de weg terug wil vinden. Voor het eerst zagen we ook iets wat ik al veel eerder had verwacht te zien. Onze gastvrouw had ons al gewaarschuwd toen we wilden gaan lopen: op elke straathoek staan dames, dus als je loopt moet je die van hem (John) afslaan als je terugloopt. We waren met de auto gegaan, omdat het onduidelijk was hoe ver het lopen was. Maar inderdaad op elke straathoek stond minimaal 1 prostituee en ook midden op straat stonden de dames. En dat in de toch keurige en vooral blanke wijk waar we verbleven.
Die avond voor het eerst ook daadwerkelijk het gevolg van de energieproblemen. Om 10 uur was de stroom weer weg. Dit kenden we van andere Afrikaanse landen, maar in Zuid-Afrika hadden we het nog niet meegemaakt dat we in het donker kwamen te zitten. Hier hadden we tot nu toe altijd stroom en water. En als er geen stroom was dan was dat overdag en hadden wij er niet zoveel last van. Dus voor de verandering een keer vroeg naar bed. Op de kamer was wel een zaklantaarn, maar dat is toch ook niet alles en kaarsen hadden we niet.
Vandaag, vrijdag, zijn we ‘s ochtends naar het openluchtmuseum van Worcester geweest. Niet erg groot, maar toch wel leuk. Het laat een beetje het leven zien van de Voortrekkers. De voortrekkers waren de (nederlandse) blanken die, op de vlucht voor de engelsen die Kaapstad hadden bezet, het land in trokken. Zij trokken met karren met paarden het land in, sliepen op de karren en uiteindelijk als ze ergens een geschikte plaats hadden gevonden settelden ze zich. Het museum was niet groot, maar wel leuk. Daarna via de mooie route naar Franshoek. Voor de verandering eens geen oorspronkelijk nederlandse of engelse nederzetting, maar frans, zoals de naam al zegt. Dus opeens franse namen etc. Het is ook een echte wijnstad, overal wijngaarden en wederom een mooie route om te rijden. In Franshoek op stand geluncht bij een wijngaard waar ze mousserende wijn maken: La Haute Cabriere. Het eten was heerlijk en de wijn beviel mij ook erg goed (toch fijn dat John rijdt en ik navigeer, dat laatste kan ik ook met wat wijn op nog wel). Franshoek zelf zijn we alleen doorgereden. Onderweg naar Stellenbosch zijn we nog gestopt bij Boschendal, ook een wijngaard en vooral het huis, gebouwd in kaaps-nederlandse stijl, is een monument. We hebben hier even rond gekeken, het was heel erg toeristisch en commercieel, dus maar gauw doorgereden. In Stellenbosch hebben we een stop gemaakt bij een internetcafe. We waren al in Stellenbosch geweest, maar op een zondag in vakantieperiode hier. Het was toen uitgestorven. Nu was het er veel leuker, duidelijk een studentenstad. Na het bijwerken van de weblog en wat rondhangen zijn we uiteindelijk in Kaapstad beland waar we samen met Heidi’s ouders hebben gegeten en de avond hebben doorgebracht. Gelijk maar weer veel van de wijn die we onderweg hadden meegenomen samen met hen opgedronken. Wederom een gezellig avond, het zijn toch echt aardige mensen.

Gisteravond hadden we heerlijk gegeten en de nodige wijn verorbert. Ik had zelfs zo veel gehad dat ik alles dubbel zag Het ontbijt hadden we gemist en dus moesten we uitwijken naar een plaatselijk etablissement. Dat kwam goed uit want het internet café lag er vlak bij. We moesten deze weblog toch eindelijk weer eens bijwerken. Na het bezoek aan twee museums in Graaf-Reinet stond ons een lange rit te wachten. We moesten 400 km afleggen om uit te komen in Matjiesfontein. Een lange tocht door een droge vallei waarbij om de 25 kilometer misschien eens een boerderij te zien was. Matjiesfontein is een heel klein plaatsje in de “middle of nowhere”. Er is een straat met daaraan een groot hotel en winkels en bar. Aan de overkant van de straat is het treinstation. Dit is eigenlijk alleen nog maar een museum. Toch stopt hier regelmatig een trein. De treinreizigers krijgen hier dan een 1,5 uur durende tussenstop. Dit alles is in het bezit van 1 man. Een oude Miljonair van 84 jaar oud die op twee krukken loopt. Bij aankomst stopt er een rode Londonse dubbeldekker. Achterop op het instapperron staat een kleine dikke man in een portier pakje met een trompet en een zware stem. Blijkbaar wordt elke avond een rondrit gemaakt met de gasten van het hotel door Matjiesfontein. Nadat we ons opgefrist hebben gaan we naar beneden waar we door diezelfde man opgewacht worden. Hij leidt ons rond door het hotel en de tuinen. Ondertussen zingt hij bluesliedjes en als we uiteindelijk bij de bar uitkomen neemt hij plaats achter de piano en begint: “Georgia” te zingen. Op naar de “Diningroom” om door de keurig verklede bedienden een heerlijke maaltijd voorgeschoteld te krijgen. Dan komt de eigenaar binnen gestrompeld. Hij komt eerst op onze tafel af om een gesprek te voeren. Echt zo’n heerlijke bekakte doch zeer vriendelijke man. Het gesprek duurt ook een hele tijd. Hij houd wel van verhalen vertellen. Als we na het diner besluiten naar de bar te gaan komen we hem weer tegen. We moeten echt wel op zijn kosten iets drinken. In de bar is het leeg. Maar dat mag de pret niet drukken. We drinken wat, praten met de ober Werner (Hoe komt een zwarte afrikaan aan zo’n naam?), met de manager die even later binnenkomt (ook al op zeer hoge leeftijd) en met nog een manager die zelf ook nog even piano speelt. Anne-Marie speelt voor hun nog “Yesterday” van de Beatles. Om dit alles samen te vatten. Dit hotel is bevroren in tijd. Het heeft nog altijd de uitstraling van een chique hotel van zo’n 100 jaar geleden. En die sfeer wordt hier keurig in ere gehouden. Een heel bijzondere ervaring!