Documentaire op TV. Edward Weston drukte in de jaren dertig een onuitwisbaar stempel op de moderne fotografie met zijn zwart-witfoto’s van landschappen, naakten en zijn stillevens. In 1934 werd Weston verliefd op de jonge Charis Wilson, die in de jaren daarna de inspiratie vormde tot een beroemde serie naaktfoto’s.
AVRO Close up: Fotograaf Edward Weston – De schoonheid van het naakt (AVRO), zondag 30 november, Nederland 2, 18:15u – 19:15u.
Update: Voor het geval dat je het gemist hebt wordt het vrijdag 5 december herhaald: 16:05u – 17:00u op NL2.
Erg gezellig en een echt zondags park. Een beetje zoals het Vondelpark in Amsterdam maar dan iets groter:-) Nu weten wij dat het echt wel koud is Nederland en dat er sneeuw ligt. En omdat we met jullie mee voelen (Want wij houden niet van kou en zeker niet van sneeuw) hier een foto van de erbarmelijke omstandigheden waarmee we hier te kampen hebben:-)
Ijsschaatsbanen bij een temperatuur van 18 graden! Het meest opmerkelijke is toch wel het kleding warenhuis Macy’s. Zij hebben echte honden en katten in de etalages zitten. 
Dit trekt veel bezoekers die zelfs de hele stoep blokkeren om een kijkje te nemen.
books bekeken besloot ik eens de glazen trap naar boven te nemen. Meteen voor me waren ze bezig met een workshop iLife. Je kunt gewoon plaatsnemen en bekijken hoe je met die software moet werken en achteraf kun je ook nog vragen stellen. Daarnaast hadden ze een “Genius Bar” waar je terecht kunt met je vragen.
Kortom een erg prettige winkel waar je naast spullen kopen ook nog gratis workshops kunt volgen! Die workshops gaan de hele dag door en een schema hiervan kun je gewoon op hun 
Vandaag moest ik me wederom alleen amuseren. Anne-Marie moest weer hard werken:-) Het weer was fantastisch, geen wolkje aan de lucht dus besloot ik de Golden Gate bridge opnieuw te bezoeken maar dan vanaf de “goede” kant. Eerst moest ik uitzoeken hoe ik daar kon komen. Gelukkig vond ik tussen alle kaarten die we hebben van San Francisco eentje met de lijnen voor het openbaar vervoer. 
Dus even later sprong ik op de bus en een kwartiertje later stond ik al op de baai, ongeveer drie kilometer van de brug af. Langs het strand lopen en uitwaaien in de wind, richting de brug lopen die steeds groter en groter lijkt te worden. En dat bij een temperatuur van 18 graden, heerlijk. Eenmaal onder aan de brug gekomen zag ik de surfers die op de enorme golven, die langs de brug breken, probeerden een goede “Surf” te maken. Ik geloof dat ik daar wel zeker een uur naar heb staan kijken. Vervolgens weer een stuk terug lopen om op hogere grond te komen. Want nu ik er toch was moest ik toch ook even op de brug lopen. Niet echt natuurlijk, maar om foto’s te maken.
Het begon al donker te worden toen ik op de bus sprong die me uiteindelijk tot vlak bij het hotel bracht. 
Er van uitgaande dat het wel zoiets als Chinatown zou zijn vertrok ik met goede moed 8 blokken lopend bergop. Daar is overigens niet aan te ontkomen omdat er niet veel straten in San Francisco te vinden zijn die vlak zijn. Eenmaal aangekomen bleek het Japantown slechts uit 6 blokken te bestaan en was ik al heel erg snel uitgekeken. Maar omdat ik de tocht niet voor niets gemaakt had ben ik dus toch maar aan het fotograferen geslagen. Zo krijg je soms de onderwerpen letterlijk voor je voeten geworpen. Als je maar geduld hebt.