17 augustus, 2008 (12:47)
Niels van Iperen maakte in de jaren negentig in Nederland naam, met name als pop-fotograaf. Sinds een aantal jaren heeft hij in Colombia een bestaan opgebouwd, waarin hij journalistiek werk afwisselt met het verrichten van commerciële opdrachten. De laatste keer dat ik Niels gezien en gesproken heb is alweer in 2001 geweest. Dit was in Amsterdam op een NPI bijeenkomst, met expositie van het werk dat hij tijdens zijn samenwerking met Tessa Posthuma de Boer voor het „The new popstars” project gemaakt had. Daarna hoorde ik niets meer van hem en zag hem ook nergens meer in zijn fotografen hoedanigheid verschijnen. Vandaag herontdekte ik hem toevallig weer door gewoon zijn website te bezoeken. zeker de moeite waard.
27 februari, 2008 (18:13)
Stel je voor dat je een foto hebt gemaakt die achteraf niet scherp blijkt te zijn. Het scherptepunt ligt te ver naar achter of naar voren. Volgens dit artikel komt daar in de toekomst een oplossing voor. Een mooie ontwikkeling als het tenminste serieus is en straks ook nog betaalbaar wordt.
14 februari, 2008 (10:44)
Waarom mogen fotografen niet langer dan drie nummers fotograferen op de grote popfestivals? Een aantal jaren geleden begreep ik dat nog wel. Aangezien “stage-diving” en “crowd-surfing” toen nog toegestaan was moesten de mensen van security goed opletten dat niemand uit het publiek zomaar in de frontstage (gebied tussen podium en publiek, afgescheiden door dranghekken) kukelde. Iedereen begrijpt hiermee dus hoe belangrijk hun job eigenlijk was en nog steeds is. Die security mensen hadden de ruimte nodig om publiek op te vangen en via de zijkanten weer af te voeren. Dat gebeurt nu ook nog wel met een enkeling die zich niet aan de regels houdt maar vooral met mensen die onwel worden.
Ondanks dat “stage-diving” en “crowd-surfing” al een aantal jaren verboden is op popconcerten worden dezelfde regels voor fotografen nog steeds gehandhaafd. Maar ik weet uit eigen ervaring dat het niet meer zo hectisch is als toen. Ik weet ook dat fotografen zich netjes aan de regels van de security houden (en zo niet, dat ze daarvoor na een waarschuwing, bij herhaling, uitgezet kunnen worden). Het lijkt mij dus geen probleem om fotografen gedurende het hele concert toegang te geven tot de frontstage. Beter nog, het aantal fotografen zal zich over het betreffend optreden spreiden! Hierdoor kan security gewoon hun werk doen en fotografen ook. Want laten we eerlijk zijn, als alle fotografen gedurende drie nummers hun foto’s moeten maken, is de kans dat ze allemaal zo’n beetje dezelfde foto’s maken wel heel erg groot. Ik weet uit ervaring dat de beste foto’s niet gemaakt worden tijdens het begin van het concert. Dat is ook logisch want de sfeer moet er nog inkomen. En voor de managers, platen-maatschappijen en festival organisatoren die zich zorgen maken over het image van hun bands of het festival, zou ik zeggen doe dat niet! Eerbiedig de persvrijheid en laat zien wat er gebeurt. Zorg voor een goede organisatie en je hoeft je nergens zorgen om te maken. Of niet soms?
13 februari, 2008 (14:33)
Gisteren berichte ik al dat Apple Aperture 2 had uitgebracht. Maar op het tijdstip van schrijven was er nog geen vermelding op de Nederlandse Apple site. Goed en slecht nieuws voor diegenen die het pakket willen aanschaffen. Het is nu ook in Nederland te bestellen. Het slechte nieuws is dat wederom de prijzen van Dollars 1 op 1 vertaald zijn naar Euro’s.
Ik vraag me af of Apple dezelfde prijsstrategie zou aanhouden als de Dollar meer waard was als de Euro?
13 februari, 2008 (12:25)
Als iemand mij, terwijl ik mijn werk uitoefen, paparazzo noemt (meestal roepen ze: “hee, paparazzi”) voel ik me toch wel behoorlijk beledigd. Ik dacht altijd dat ik als fotojournalist nuttig werk verricht. Natuurlijk proberen die mensen alleen maar leuk over te komen of het is een vraag om aandacht. Maar waarom voel ik mij dan beledigd? Een paparazzo fotografeert net als ik (popfotograaf) beroemde personen. Beter nog, zij verdienen er veel meer geld mee dan ik! Dus eigenlijk zou je kort door de bocht kunnen stellen dat zij betere fotografen zijn dan mij.
Het verschil zit hem in de manier van aanpak. Ik zie regelmatig bekende beroemdheden als ik ergens backstage ben. Sommigen daarvan zijn echt wel paparazzi materiaal. Toch zal ik me altijd netjes gedragen en ze fotograferen nadat ik hun toestemming heb gekregen. Ik toon hun mijn respect en hoop daarvoor hetzelfde terug te krijgen. Een paparazzo verklaart je voor gek. Maar ik kan daar goed mee leven. Ik heb geen vijanden, voor zover ik weet! Ik verdien dan wel niet zoveel als een paparazzo maar ik maak dan op zijn minst wel nog kans om deze beroemdheden, ooit een keer, voor een fotoshoot voor mijn lens te krijgen.
Ik ben dus een eerlijke en betrouwbare fotograaf! TOCH..(zoal Balkenende dat mooi kan zeggen)
Toch stel ik me regelmatig voor dat ik in Los Angeles tussen de sterren woon. Wetende dat die ene geweldige foto (noem hem maar scoop) mijn huis in een klap kan afbetalen, Hmm……
12 februari, 2008 (11:36)
‘If your pictures aren’t good enough you’re not close enough’ oftewel: ‘Als je foto’s niet goed genoeg zijn, ben je niet dichtbij genoeg’. Robert Capa maakte deze beroemde quote. Veel mensen, vooral photojournalisten en interviewers verwijzen naar die quote. Naar mijn mening vooral om interessant over te komen;-)
Grappig is ook dat dit bijna altijd letterlijk wordt genomen. Dus als je betere foto’s wil nemen moet je dichter bij je onderwerp staan.
Robert Capa was een van de oprichters van het Magnum foto-agentschap. Deze fotografen zijn allen zeer geengageerd. Zij vonden het belangrijk het onderwerp (meestal mensen in benarde situaties) goed te kennen en hun leven en omstandigheden goed te begrijpen. ‘Close’ betekent ook intiem! Dus hoe intiemer met je onderwerp hoe ‘closer’. Deze vraag kun je jezelf ook vragen als je denkt dat Capa deze quote letterlijk bedoelde: Hoe dichtbij moet je dan staan? In veel gevallen is dat gevaarlijk en in andere gevallen verlies je het overzicht.
Misschien had Capa moeten zeggen: ‘If your pictures aren’t good enough you don’t understand the subject’ oftewel: ‘Als je foto’s niet goed genoeg zijn, begrijp je je onderwerp niet’.
11 februari, 2008 (14:41)
Panasonic beweert het probleem van het beperkte dynamische bereik te omzeilen met een nieuwe sensor. Dit klinkt fantastisch ware het niet dat ik na het lezen toch wel teleurgesteld was. Wat zij doen is meerdere opnames maken en de camera maakt er intern een zogenaamde HDR (High Dynamic Range Imaging) van. De beperking is duidelijk. Dit werkt alleen bij stilstaande onderwerpen met de camera op statief. Als fotojournalist heb ik daar niks aan. Jammer. Maar ik erger me al jaren aan het feit dat het niet mogelijk is in digitale camera’s om zelf via de instellingen je dynamisch bereik in te stellen. Ik bedoel hiermee niet de beperkte mogelijkheden die we nu ook hebben. Dat is beperkt tot zacht, medium en hard. En meestal moet je ook nog goed kijken om het verschil te zien. Nee, ik bedoel de mogelijkheid om meerdere stops aan je bereik toe te voegen. Aangezien ik toch in RAW werk kan ik dan achteraf het bereik wel weer verkleinen indien nodig. Mijn vermoeden dat geen enkele fabrikant zoiets heeft geimplementeerd in zijn camera’s, is dat het te maken heeft met de ruis die dan zou kunnen ontstaan. Maar daarop heb ik een simpel antwoord: Dat bepaal ik zelf wel! Geef mij die verantwoordelijkheid maar. Liever iets meer ruis maar wel doortekening in de anders uitgevreten lichte partijen zoals luchten!
Ja het is een rare titel maar ik bedoel het serieus. 