Sinds gistermiddag zijn we weer thuis. Na een lange nachtvlucht uit Kaapstad zijn we gisteren om 10.45u geland op Schiphol. Om 13.30u zaten we na het ophalen van de auto alweer te rijden richting Rijkholt. Eerst even bij mijn ouders langs en daarna Pietje opgehaald. Die was net als ik heel blij! Eindelijk weer naar huis. Maar het duurde even voor we het warm hadden in huis. De verwarming stond op 10 graden en alles was door en door koud. Brrrrrr.
In ieder geval wil ik jullie allemaal nog bedanken voor het lezen van onze avonturen en het geven van de leuke commentaren! En voor het geval jullie je wagen aan het Nederlands: Een extra dank aan Heidi en haar familie voor de goede zorg en opvang die we kregen in Kaapstad!!
Onze laatste dag in Zuid-Afrika, vannacht vertrekken we terug naar Nederland. Best fijn om weer terug te gaan, hoewel we ons hier nog prima vermaken en zouden vermaken. We verheugen ons niet op het weer. Brrr, het is hier lekker 30 graden. Geen idee hoe koud het is thuis, maar altijd kouder. Vandaag een rustige dag. We hebben uitgeslapen. Nu de weblog bij gewerkt. We gaan zo de stad nog in, even de weblog op het web zetten en wat rond lopen. Gezellig samen lunchen met Heidi en dan afscheid nemen van al deze aardige mensen hier. Amelia, Heidi’s moeder gaat nog een lekkere Kaap-malay maaltijd voor ons maken. Om half 1 vannacht vliegen we en we hopen morgen ergens tussen 11.00 en 12.00 uur in Nederland te zijn. En dan met een duffe kop richting Maastricht.
Voor diegenen die nog een vakantiekaart verwachten. Sorry, daar doen we niet aan. Deze weblog leek ons veel leuker, persoonlijke verhalen en foto’s. We hopen dat het voor jullie ook leuk was om te lezen, het is voor ons in ieder geval een soort van dagboek. Thuis zullen we onze laatste avonturen nog opschrijven.
We wilden graag naar Robbeneiland, maar de vorige keer waren er geen kaartjes te krijgen. We hadden daarom voor vandaag geboekt. Robbeneiland is een eiland met een lange geschiedenis van onderdrukking en gevangenschap. Al in de koloniale tijd werden leiders van stammen die niet wilden meewerken met de kolonisten hier gevangen gezet. Ook werd het in het verleden lang gebruikt om mensen met lepra te isoleren en af te zonderen. Zelfs in die tijd al gescheiden naar geslacht en ras. Tijdens de apartheidtijd werd het beroemd omdat Nelson Mandela en zijn kameraden hier jaren gevangen zaten als politieke gevangenen. Er zaten op het eiland alleen mannen en alleen zwarten en kleuringen. Blanken werden elders ondergebracht. Maar Robbeneiland is eigenlijk ook waar de strijd tegen het apartheidsbeleid vorm kreeg en de eerste stappen van de democratie werden gezet. Doordat de leiders van de verschillende anti-apartheidsbewegingen hier samen zaten konden zij al voorbespreken hoe ze de democratie zagen als apartheid zou worden afgeschaft. Toen al werd besloten dat echte democratie belangrijk is, waar alle ieder mens gelijke rechten heeft.
Na een boottocht van een half uur werden we op het eiland rondgereden in bussen met gids. Bij alle belangrijke plaatsen werd gestopt. De verhalen van de gidsen vond ik er erg indrukwekkend, mede door de persoonlijke ervaringen die er in werden gemengd. Daarna kregen we een rondleiding door de gevangenis, waar we onder andere de cel van Nelson Mandela zagen, erg klein. Ongelooflijk dat iemand na jaren in zo’n situatie geleefd te hebben toch nog zo krachtig was dat hij de president van dit land kon worden. En bovenal dat hij zo’n vredelievend charismatisch persoon is gebleven, die vergeving belangrijker vond dan haat. Iets wat de gids vertelde maakte veel indruk. Zelfs hier was apartheid uitgebreid doorgevoerd, de kleuringen kregen van alle voedsel meer dan de zwarten. En de zwarten kregen geen brood. Onze gids, zelf een ex-politiek gevangene van het eiland, gaf aan dat ze daar met hun hoofd niet bij konden. De blanken, die er zo prat op gaan dat ze christelijk zijn (overal in dit land zie je in elke stad meerdere, vooral nederlands gereformeerde en hervormde kerken), en die zelf bidden “geef ons ons dagelijks brood” onthielden hun gevangenen het dagelijks brood. Hoe onmenselijk kun je zijn. Een erg indrukwekkende tocht. Als je ooit naar Kaapstad gaat, ga dan naar Robbeneiland.
En we hadden geluk, de boot waarmee we gekomen waren was kapot, hierdoor moest er een andere boot komen. Dit zou anderhalf uur duren (wat het ook duurde). Dit gaf ons de tijd om nog wat op het eiland rond te wandelen en te kijken. (een geluk bij een ongeluk) De terugtoch was ook geweldig, op een kleinere boot. Je konden golven goed voelen, je kon Kaapstad mooi zien liggen, met de tafelberg, lionshead etc. En we hebben zelfs nog dolfijnen gezien onderweg. Maar na deze lange tocht waren we ‘s avonds ook doodop. Vooral John had het helemaal gehad, na een avond stappen, vroeg op en een dag op zee en met veel indrukken. Dus na een pizza een rustige avond.
Heidi organiseert een braai (BBQ). Het is zondag en de ideale dag voor veel Zuid-Afrikanen om samen in het bos te Braaien. Dit gebeurt hier veel. Ze nemen alles zelf mee behalve de BBQ zelf. Die liggen al in het Table Mountain park te wachten op gebruikers. Er wordt natuurlijk veel vlees gebruikt zoals dat in Nederland ook gebeurt, maar het “Pottie”, een stoofpot op drie pootjes, is nieuw voor ons. Hier wordt lamsvlees met groenten en kruiden samen gekookt tot een heerlijk potje. Het is er gezellig in dit bos. Veel mensen kennen elkaar en gaan even bij elkaar op bezoek, drinken en praten wat bij. Braai gaat dus niet alleen over eten, maar is een echt sociaal gebeuren. Een leuke en geslaagde middag. In de avond komt Heidi en haar vriendin Nathalie ons ophalen voor een avondje stappen in Longstreet in het centrum.
Gisteravond was er geen stroom in de stad. De energiemaatschappij heeft problemen en daarom wordt af en toe de stroom in delen van de stad of het land afgesloten. We hadden dit al eerder meegemaakt, maar zelf nog weinig last van gehad. Nu wel. Toen we ergens wat wilden gaan eten was er geen stroom. Dus de stoplichten werken niet, wat voor John lastiger was met het rijden. Gelukkig blijven de Zuid-Afrikanen netjes in het verkeer. Dus diegene die het eerst arriveert bij een kruispunt mag ook echt als eerste over. Het restaurant was gelukkig wel open, maar doordat er geen stroom was konden we niet alles krijgen. Vlees en salade kon, maar geen aardappelen of rijst. De reden waarom was ons niet helemaal duidelijk maar het kon onze pret niet drukken. Nog voordat onze maaltijd was gearriveerd was er weer stroom. En dus toch een volledige maaltijd. Op de terugweg naar het guesthouse was er ook stroom en dus straatverlichting, erg fijn als je de weg terug wil vinden. Voor het eerst zagen we ook iets wat ik al veel eerder had verwacht te zien. Onze gastvrouw had ons al gewaarschuwd toen we wilden gaan lopen: op elke straathoek staan dames, dus als je loopt moet je die van hem (John) afslaan als je terugloopt. We waren met de auto gegaan, omdat het onduidelijk was hoe ver het lopen was. Maar inderdaad op elke straathoek stond minimaal 1 prostituee en ook midden op straat stonden de dames. En dat in de toch keurige en vooral blanke wijk waar we verbleven.
Die avond voor het eerst ook daadwerkelijk het gevolg van de energieproblemen. Om 10 uur was de stroom weer weg. Dit kenden we van andere Afrikaanse landen, maar in Zuid-Afrika hadden we het nog niet meegemaakt dat we in het donker kwamen te zitten. Hier hadden we tot nu toe altijd stroom en water. En als er geen stroom was dan was dat overdag en hadden wij er niet zoveel last van. Dus voor de verandering een keer vroeg naar bed. Op de kamer was wel een zaklantaarn, maar dat is toch ook niet alles en kaarsen hadden we niet.
Vandaag, vrijdag, zijn we ‘s ochtends naar het openluchtmuseum van Worcester geweest. Niet erg groot, maar toch wel leuk. Het laat een beetje het leven zien van de Voortrekkers. De voortrekkers waren de (nederlandse) blanken die, op de vlucht voor de engelsen die Kaapstad hadden bezet, het land in trokken. Zij trokken met karren met paarden het land in, sliepen op de karren en uiteindelijk als ze ergens een geschikte plaats hadden gevonden settelden ze zich. Het museum was niet groot, maar wel leuk. Daarna via de mooie route naar Franshoek. Voor de verandering eens geen oorspronkelijk nederlandse of engelse nederzetting, maar frans, zoals de naam al zegt. Dus opeens franse namen etc. Het is ook een echte wijnstad, overal wijngaarden en wederom een mooie route om te rijden. In Franshoek op stand geluncht bij een wijngaard waar ze mousserende wijn maken: La Haute Cabriere. Het eten was heerlijk en de wijn beviel mij ook erg goed (toch fijn dat John rijdt en ik navigeer, dat laatste kan ik ook met wat wijn op nog wel). Franshoek zelf zijn we alleen doorgereden. Onderweg naar Stellenbosch zijn we nog gestopt bij Boschendal, ook een wijngaard en vooral het huis, gebouwd in kaaps-nederlandse stijl, is een monument. We hebben hier even rond gekeken, het was heel erg toeristisch en commercieel, dus maar gauw doorgereden. In Stellenbosch hebben we een stop gemaakt bij een internetcafe. We waren al in Stellenbosch geweest, maar op een zondag in vakantieperiode hier. Het was toen uitgestorven. Nu was het er veel leuker, duidelijk een studentenstad. Na het bijwerken van de weblog en wat rondhangen zijn we uiteindelijk in Kaapstad beland waar we samen met Heidi’s ouders hebben gegeten en de avond hebben doorgebracht. Gelijk maar weer veel van de wijn die we onderweg hadden meegenomen samen met hen opgedronken. Wederom een gezellig avond, het zijn toch echt aardige mensen.
Lieve mensen,
ja we hebben even niets van ons laten horen. We hadden niet de mogelijkheid of tijd om het internet op te gaan. Maar we leven nog ondanks ons olifanten avontuur. Ik kreeg inderdaad even de zenuwen toen John de auto schuin op de weg dicht bij ma olifant zette omdat hij zo mooiere foto’s kon maken. Olifanten leven in groepen, waarbij het oudste vrouwtje de leiding heeft (zeer geemancipeerd die olifanten). Daarbij beschermen ze hun jongen. En juist in deze groep was een erg jong jong. Het oudste vrouwtje, een ongelooflijk grote olifant stond dan ook zeer dreigend te kijken. Zo van: wat moet dat bij mijn groep en jongen in de buurt? Daarbij waren we omringd door olifanten, voor ons liep een deel van de groep, maar achter ons ook. Maar behalve spannend ook een geweldige ervaring.
De verdere spanning van platte banden en autoalarmen die af gaan in het midden van de nacht heeft John al uitgebreid geschreven. Nog steeds als ik een autoalarm af hoor gaan krijg ik de zenuwen. In het hotel vol ouderen was men niet erg blij met ons. Haha, gelukkig zullen we daar niet meer terug komen.
Verder merken jullie het al: John is diegene die trouw de weblog bij houdt. Als hij dat doet plan ik de route voor de volgende dag. Per dag kijken we waar we naar toe gaan. Het is nu woensdag, we zijn op dit moment nog in Graaff-Reinett, ook wel de parel van de Karoo, genoemd. Als je naar de huizen kijkt dan waan je je soms in Nederland, de kaaps-nederlandse architectuur zie je hier overal. Als het hier vandaag wat warmer wordt gaan we vertrekken richting Kaapstad. Op het warmst van de dag is de auto met airco de beste plek om te vertoeven. In deze regio kan het 45 graden worden. Dan ben je blij met de airco. We hopen vandaag een heel stuk te rijden, meer dan 400km door verlaten droge vlaktes, heuvels etc. tot Matjiesfontein. Als we het halen, anders overnachten we ergens onderweg. Er is hier altijd wel een “guesthouse” te vinden. Op de meest verlaten plaatsen, waar je het niet verwacht is er wel een. Ondanks alle verhalen is het ons duidelijk geworden: je hoeft echt niet vooraf te boeken. Er was tot nu toe altijd plaats. Het is zo ook veel leuker, we kunnen onze route aanpassen wanneer we willen, en dat hebben we ook al regelmatig gedaan, vaak op advies van de mensen hier, die ons tips gaven met mooie routes die niet altijd in de reisgidsen staan.
groetjes am
Het ontbijt hadden we gemist en dus moesten we uitwijken naar een plaatselijk etablissement. Dat kwam goed uit want het internet café lag er vlak bij. We moesten deze weblog toch eindelijk weer eens bijwerken. Na het bezoek aan twee museums in Graaf-Reinet stond ons een lange rit te wachten. We moesten 400 km afleggen om uit te komen in Matjiesfontein. Een lange tocht door een droge vallei waarbij om de 25 kilometer misschien eens een boerderij te zien was. Matjiesfontein is een heel klein plaatsje in de “middle of nowhere”. Er is een straat met daaraan een groot hotel en winkels en bar. Aan de overkant van de straat is het treinstation. Dit is eigenlijk alleen nog maar een museum. Toch stopt hier regelmatig een trein. De treinreizigers krijgen hier dan een 1,5 uur durende tussenstop. Dit alles is in het bezit van 1 man. Een oude Miljonair van 84 jaar oud die op twee krukken loopt. 
