Een portret van een nieuwsgierige struisvogel in Zuid-Afrika, 11-1-2008

Wildlive range, struisvogels en een lekke band op de Swartberg pass

Jeetje wat zijn die mensen bij Albert Manor vriendelijk! Ze kwamen ons na een geweldig verzorgd ontbijt, zelfs uitzwaaien toen we vertrokken! De reis ging verder naar de Wildlive Range zo’n 10 kilometer verder. Eerst nog even gestopt bij bij Boplaas wijngaard om hun bekroonde port te proeven en te kopen. We hadden verwacht dat de Wildlive Range een natuurreservaat was. Maar het eigenlijk gewoon een zoo waar je werd rondgeleid langs alle tijgers, cheeta’s en weet ik wat voor beesten nog allemaal. Op zich wel leuk maar in Artis hadden we dat ook kunnen zien.

Dus gingen we verder naar de struisvogelfarm ook zo’n tien kilometer verder. Beetje toeristisch, maar het leek ons wel leuk om toeristen te zien die op een struisvogel gingen rijden. Helaas door de hitte van vandaag ging dat niet door. Maar het is wel grappig te zien hoe gretig die stuisvogels naar het voedsel grijpen als ze het eenmaal gezien hebben. Hierna hadden we genoeg van de toeristische plekken en ons plan om nog naar de Kangoo grotten werd overgeslagen.

In plaats daarvan gingen we ons avontuur voortzetten door over de Swartberg pas te rijden richting een plaatsje met de naam Prins Albert. Ook een onverharde weg! Nou dat hadden ze naar mijn mening beter wel wel kunnen doen (Dus wel asfalteren) want eenmaal bij het hoogste punt aangekomen van de pas hadden we een platte voorband :-( Ik dacht nog: “wat trekt die auto moeilijk de berg op, zo stijl is het nou ook weer niet”.

Dus toen we boven op die bergtop aan kwamen stond een man naar onze band te wijzen. Stoppen, ik wist meteen wat hij bedoelde.

In mijn onderbewustzijn had ik er natuurlijk al aan gedacht, maar je wil natuurlijk geen platte band op dit soort momententen. We hadden een platte rechter voorband band die onze auto op een moment zelfs tot stilstand bracht op een steile helling. Ik gewoon wat meer gas geven en verder rijden. De weg was zo slecht, stijl en bochtig langs diepe bergwanden dat je er niet aan denkt dat de band leeg is. De man die ons de aanwijzing gaf bleek een uiterst behulpzame Nederlander te zijn die we bij de vorige “fotostop” ook al waren tegengekomen. Hij hielp me met de band te wisselen! Supertof en als dank hebben we die mensen een van onze flessen Port gegeven! Ze bleven daarna ook achter ons rijden voor het geval we weer een platte zouden krijgen. Want dan hadden we natuurlijk een echt probleem ;-)

Gelukkig ging het in de afdaling een stuk beter en wat wel heel grappig is dat al die toeristen die deze route nemen ook meteen een bepaalde verbondenheid hebben. Zwaaien en breeduit lachen naar elkaar.

Tip voor Zuid-Afrika: Neem een goede SUV of Landrover als huurauto! En als je dat niet wilt neem dan een auto met voldoende vermogen. Want die Toyota Corolla met een 1.4 motor trekt het niet in de bergen.

Eenmaal aangekomen in Prins Albert vinden we een Bed en Breakfast genaamd “Ons Rus”. De architectuur van het gebouw is typisch Nederlands. De dame die ons ontvangt is een beetje een gekke hippie die het zeker niet nauw neemt met de registratie voor het inchecken. “You’re in” met in over elkaar heen wrijvend handgebaar. We worden meteen uitgenodigd voor de “tea” met chocolade taart in de tuin. Hier ontmoeten we een koppel met hun kind uit Joburg (Johannesburg) die de route die wij doen ook doen maar dan andersom (Nou ja, zo ongeveer). Zij waren een van breeduit lachende stellen van de Swartsbergpas dat ons passeerden tijdens onze platte band.

Na de struisvogelbiefstuk van vanmiddag en de chocolade taart hebben we geen zin meer om nog te dineren en gaan we lekker bij het zwembad zitten met een glaasje port uit een van de flessen die we vanmiddag hadden gekocht. De temperatuur hier in het binnenland is duidelijk een stuk hoger dan aan zee. Dus besluiten we na een uurtje in de hitte en het gezoem van de muggen, toch maar de kamer terug te gaan alwaar we de Airco aanzetten en de rest van de aangebroken fles port meester maken.